कविता : ईश्वर, धरती र मनुष्य

~पूर्ण श्रेष्ठ~

ईश्वरले धरतीमा सबथोक  दिनुभो
तर, तेस्लाइ पूर्णता दिने काम मनुस्यलाइ छाड्नुभो /

ईश्वरले बिजुलि दिनुभो, तर, बादलमा छाड्नुभो
ग्यास, तेल, उर्जा, दिनुभो, तर, चट्टानमुनि छाड्नुभो /

कविता : मुटुभरी माया भरेर दिएँ, खाली फर्काइदियौ

~सन्तोष लामिछाने~


प्रेमको प्रस्ताब लेखेर दिएँ, गाली फर्काइदियौ
मुटुभरी माया भरेर दिएँ, खाली फर्काइदियौ

साँचो मायाको हुरी, दबाइ बतास बनायौ
माया मनमै साँची, दुबैलाई हतास बनायौ
मायाको मूल खोलेर दिएँ, टाली फर्काइदियौ
मुटुभरी माया भरेर दिएँ, खाली फर्काइदियौ

गजल : न आर भयो न पार भयो

~सन्तोष लामिछाने~
 
न जीत भयो न हार भयो, मायामा सधैं प्रहार भयो

न आर भयो न पार भयो, मायामा सधैं छेकबार भयो

बाचौं कसरी बाचौं, मनभित्र पुरै मरेको छु

मरौं कसरी मरौं, पर्खि बस्ने बाचा गरेको छु

जलेर सब यौवनका दिनहरू, सताउने मुस्लो खार भयो

न आर भयो न पार भयो, मायामा सधैं छेकबार भयो

कविता : मान्छे

~दिनार 'रनादी'~

अथाहा छ
त्यसैले अंकको सीमामा छैन यो सृष्टि
तर लुकेको छैन यहाँ केही
किनकी अनन्ता अनन्त छ
कर्ताको दृष्‍टि
तर मान्छे यहाँ सबै
रुप, यौवन, विद्या, धन

कविता : आगो

~दिनार 'रनादी'~

यो हिउँद
काठ्याङ्ग्रिने जाडो छ
आगो ताप्दा न्यानै हुन्छ
तर घर बालेर आगो ताप्नेहरु

लघुकथा : स्ट्याटस

~आविष्कार भारती~

भेट्घाटको सिल्सिला समर(ग्रिश्म) मास मा धेरै हुनेगर्छ । यस्पलीको भेट्घाटमा २-४ वटा नयाँ अनुहारहरु झुल्किए । वासिन्दा पूरानो भएपनी यस अघिका भेट्घाटमा नदेखेकाले होला मलाई नै नयाँ भन्ठानेकारहेछ्न नयाँ अनुहारहरुले ।

पहिलोले प्रश्न तेर्साइहाले " अनि  तपाईंको नाम चाँही के पर्‍यो होला? " 

"एह ! मेरो नाम आ'बिष' हो , अनी हजुरको ? " मैले सोधें ।

"मलाई चाँही ईन्द्र भन्छन , नाम चाँही मेरो बरुन हो " पहिलोले भन्यो ।

कविता : भुँडी बोकेको छु

~आविष्कार भारती~

भुँडी बोकेको छु भन्दा अचम्म लाग्ला
एउटा पुरुषले भुँडी ओक्यो नि भन्लान
तर हो मैले भुँडी बोकेको छु ।।

पुट्ट बाहिर निस्केको
मेरो प्रगतिको चिनोस्वरुप
एउटा भारी बोकेको छु

कविता : साथी

~दिनार 'रनादी'~

साथी, जिउँदोको जन्ती
मर्दाको मलामी,
सुखदुखको सह-भोगाई
यार ! तिमी पनि साथीको
दावा गर्छौ
तर बेलानकुबेला धावा बोल्छौ

कविता : खै के लेखुँ कविता

~धन मल्ल श्रेष्ठ~

भात पकाऊँ कि
लेखुँ कविता ?
अफिस जाऊँ कि
सुनुँ कविता ?
कवी श्रीमानको कुरै चर्को
भाँडा भाँझु कि
लेखुँ कविता ?

कविता : मेरा श्रीमानहरु

~विश्वजीत अधिकारी~

कालो थियो एउटा काले, कालेलाई कालिकोटमै छोडें,
गोरखा गैरी गाऊँको गोरेसँग गहिरो नाता जोडें,
अल्लीपर लम्जुङ्गको लामा जुङ्गेसँग लामो सम्बन्ध तोडें,
मकवानपुरको मन बहादुरसँग मेरो मनै मिलेन अनी अन्तै बाटो मोडें ।

चितवनको चिज कुमारअको चित्त बुझाउनै गाह्रो,
ओखलढुङ्गा बस्ने ढुङ्गानाको मन ढुङ्गा भन्दा साह्रो,
टनकपुरका टपरटुईँया टलकजङ्ग vs टुल्केले दिन्छु-दिन्छु भन्दै टार्यो,
नवलपरासी घर भएका नवौं लोग्ने नवल बहादुर नरालले नदिएरै मार्यो । 

कविता : मायाँ गर्छौ भने

~सीता अर्याल~

मलाई मायाँ गर्छौ भने
मेरो नजिक फर्कि आऊ
सिन्दुर पोते केही होईन
मेरै छायाँ बनी आऊ ।

पर्देशमा  मेरा कुरा
अरुसँग गर्छौ अरे
मेरो लामो चुल्ठो छाडी

कविता : प्रश्न

~सोम खनाल~

के छ यो टाउकोमा र यती भारी हुन्छ ?

यो मन किन डाडा वारी कहिले पारी हुन्छ ?

मौनतामा यो मुटुले कस्तो ब्यथा सुन्छ ?

किन छाती अनायसै आशु झारी रुन्छ ?

को हो गरीब को हो धनी, के हो आखिर धन ?

कुन चै धनले चोखो माया किन्न सक्छ भन ?

थैली भरी पैसा बोकी खुशी किन्न आको ?

भावनाको मोल किन यति सस्तो भाको ?

केलाई पर्खि बस्छ देउता आंखा तन्काएर ?

कविता : आयो आयो आयो

~अप्सरा गिरी भारती~

आजकाल शब्द प्रख्यात यो छ
आयो आयो आयो
जत ततै सुनिएको जो छ ।

मुख आँ गरेर नि आएकै छ
आँफै ट्वाँ परेर नि आएकै छ
स्वाँ स्वाँ गर्दै नि आएकै छ
कहीं के त कहीं के आएकै छ ।।

कहीं भुकम्प आयो
कहीं पराकम्पन आयो

कविता : यसपाली त कवितै फुरेन

~अविमन पसछें~

यसपाली त कवितै फुरेन
कस्तो उमंग र हाँसो हुन्थ्यो
डाँफेको रंगिन नाचैमा
गुराँसको मिठो सुवासैमा
रातो चन्द्र र सुर्य बोकी
बुद्धको बोलि लेख्थ्यौ
तर यसपाली त कवितै फुरेन


यसपाली त कवितै फुरेन
छठमा मैले न्हुँदयामा तिमीले

कविता : भएँ म त

~विश्वजीत अधिकारी~

१
खै किन हो मनमा पिर भइरहन्छ
यो मन यसै रोइ रहन्छ ।
त्यसैले होला आँखाबाट सँधैं
बग्ने आँशु कै रित भएँ म त ।।

२
दुखीहरु आफ्नै झैं लाग्छन्
पिडाहरु मलाई नै डाक्छन् ।
यिनै संग खेल्दा खेल्दै
दु:ख कै मित भएँ म त ।।

कविता : शहिद हराएको सूचना

~उर्जा श्रेष्ठ~

पह्रार वैशाखमा...
मासाङ् गल्लीमा मदिरा सेवान गरेर
रत्नपार्कको सएरमा निस्केको
वीर बहादुर नेपाली
केराको बोक्रामा चिप्लिएर
मृत्‍युको मुखमा पुगे
देश भरका जड्याहा मिलेर
टाएर बाले देश ठप्प पारे
जड्याहाहरुको एउटै माग
वीर बहादुरलाई शहिद घोषणा गराइ छाडे
उन्को शालीक
शहिद ढोकामा
गंगालाल सँगै राखियो

कविता : जुत्ता र मोजाहरू

~सन्तोष लामिछाने~

भोक र भित्ताहरूको मात्र किन

आज

जुत्ता र मोजाहरूको कथा पनि सुन

जुत्ता जसले कुल्चन्छ

हर चिज चाट्न बाध्य हुन्छ

मोजा जो प्रायः थुनिन्छ, निसासिन्छ

हो आज तिनै

जुत्ता अनि मोजाका कुरा गर्दैछु

कविता : आत्माखोज

 ~रोशा पोखरेल~

बिर्सिएर आफैलाई हराउन पाए
आफैसंग परिचय गराउन पाए
आनन्दीले मुटूभरि लुटुपुटु खेली
शीत लिप्थिन् निधारमा आफै पाउन पाए ।।

निलो आकाश छाना मेरो, घाँसै गुन्द्री मेरै
आकाशैको झुल्के घाम, बादल छत्री मेरै
छोपिदिए निदरीले पुग्ने थिएँ त्यहाँ
छेकिदिन्छ क्षितिजले धरतीलाई जहाँ

कविता : मानचित्रमा के हुन्थें

~पूर्ण श्रेष्ठ~

चवन्नहजार चारसय, वर्गमिलमा फैलेको ।
पूर्व पश्चिम तन्केको, चौडाइ खुम्चेको ।।
अग्ला हिमाल, पहाड अनी सम्म तराई बोकेको ।
ईंट्टा आकारमा फैलेको, मेरो बर्तमान स्वरुप ।।

जन्मँदै जुध्नु परेथ्यो, सैयौं प्रहार खपें ।
सकेनन् जित्न कसैले, वैरी साराले हारे ।।
महत्वाकाङ्क्षा झनै बढ्यो, विशाल राष्ट्र बन्ने ।
दक्षिणमा बनारस पुग्ने, अनी उत्तरमा ल्हासा चाढ्ने ।।

कविता : मन

~अर्चना धाख्वा~

दुखमा न सुखमा यहाँ
निरन्तरता छ नै कहाँ
समयको गतिमा समयसंगै
चल्छ यहाँ मनै कहाँ

कहिले विगत, कहिले भविष्य
सोचाइमा अल्झेको मति
जे छ त्यो अहिल्यै छ