मुक्तक : समय

~सन्तोष लामिछाने~

यात्रामा नै रमाउनेलाई गन्तव्यकै मात्र आहा हुन्न
चाहिने मात्र चहानेलाई नचाइने केही चाह हुन्न
बुझ्न बुझाउन तल्लीन

गजल : साना साना खुसीले गाँस्ने माला हो जिन्दगी

~सन्तोष लामिछाने~

कैदीले भन्यो कहिल्यै नखुल्ने ताला हो जिन्दगी
घाइतेले भन्यो ढाडमा रोप्या भाला हो जिन्दगी

बुर्लुक्क उफ्रदै वयस्कले भन्यो
भर्भराऊँदी युवतीको रातो गाला हो जिन्दगी

कविता : पात्रहरू र पाठशाला

~सन्तोष लामिछाने~

ब्रम्हले बिछ्याएका प्रारब्धका बिस्कुनबाट
फुत्त फुत्त ब्ययूँझन्छन् पात्रहरू
अनि छरिन्छन्
संसारी पाठशालामा बहुसंख्य छात्रा छात्रहरू

बन्न बनाउन, आफू चिनाउन
तल्लीन छन् ती अस्तित्वका भोकाहरू
बेग्लोपन दर्शाउन, आफूतिर अरूको ध्यानाकर्षण गराउन
ब्यग्र छन् ती खोल्नलाई अवसरका हर ढोकाहरू
जसरी बस्तुका अनेक छन् आकार
त्यसरी नै पात्रहरूका पनि अनेक छन् प्रकार

कविता : मुटुभरी माया भरेर दिएँ, खाली फर्काइदियौ

~सन्तोष लामिछाने~


प्रेमको प्रस्ताब लेखेर दिएँ, गाली फर्काइदियौ
मुटुभरी माया भरेर दिएँ, खाली फर्काइदियौ

साँचो मायाको हुरी, दबाइ बतास बनायौ
माया मनमै साँची, दुबैलाई हतास बनायौ
मायाको मूल खोलेर दिएँ, टाली फर्काइदियौ
मुटुभरी माया भरेर दिएँ, खाली फर्काइदियौ

गजल : न आर भयो न पार भयो

~सन्तोष लामिछाने~
 
न जीत भयो न हार भयो, मायामा सधैं प्रहार भयो

न आर भयो न पार भयो, मायामा सधैं छेकबार भयो

बाचौं कसरी बाचौं, मनभित्र पुरै मरेको छु

मरौं कसरी मरौं, पर्खि बस्ने बाचा गरेको छु

जलेर सब यौवनका दिनहरू, सताउने मुस्लो खार भयो

न आर भयो न पार भयो, मायामा सधैं छेकबार भयो

कविता : जुत्ता र मोजाहरू

~सन्तोष लामिछाने~

भोक र भित्ताहरूको मात्र किन

आज

जुत्ता र मोजाहरूको कथा पनि सुन

जुत्ता जसले कुल्चन्छ

हर चिज चाट्न बाध्य हुन्छ

मोजा जो प्रायः थुनिन्छ, निसासिन्छ

हो आज तिनै

जुत्ता अनि मोजाका कुरा गर्दैछु

कविता : भोजहरूमा अचेल

~सन्तोष लामिछाने~

कैयौं भोजहरूमा अचेल देखिन्छ
असुरक्षाका भ्रमले आशंकित
मानवीय तरलता
त्यहाँ, हाउभाउमा, कमै भेटिन्छन्
सुखद, सम्मोहक, सर्वश्रेष्ठ सरलता

कविता : अर्थ

~सन्तोष लामिछाने~

सुनका कोपरा हुनेहरू
भोक ओढेर
निराहार लमतन्न पल्टेका केटाकेटीका
आँखामा आँखा मिलाई
सम्पन्नताको अर्थ बुझाउन सक्छौ?

नेपाली साहित्य, विस्कनसिन, म्याडिसनको एउटा डेराबाट !

~सन्तोष लामिछाने~

म्याडिसनमा नेपाली साहित्यमा रुचि राख्ने दुइचार साथी मिलेर हरेक तिन तिन महिनामा  कोठे कवि गोष्ठी गर्ने प्रचलन  छ । यो प्रचलन सुरु गर्ने श्रेय आदरणीय दाजु दिनार श्रेष्ठ, जो कवि, लेखक, अनि नेपाली  साहित्यका अनुरागी  हुनुहुन्छ,  उहाँलाई जान्छ । यो गोष्ठी पालै  पालो गर्ने क्रमःमा केहि हप्ता अघि मे २६, २०१३, आइतबारको दिन मेरो डेरामा आयोजना भएको थियो ।

कविता : म, म होइन रहेछु

~सन्तोष लामिछाने~

चट्टानको चुचुरमा चप्पल नलगाई हिड्न खोज्ने
तर
विलाशको डस्नामा उत्सव मनाइ रमिता गर्न पुग्ने
म, म होइन रहेछु  ।


आदर्शका कुरा गर्ने
तर

कविता : साक्षी

~सन्तोष लामिछाने~

भावनाको घोप्टेभीर

मनको जोगीमारामा
घुम्ती बदल्छ
अनि आकांक्षाका खोरियामा
कुकुर जोताई सुरु हुन्छ