कविता : तिमिले छाडेर गएदेखि

 ~लेखनाथ काफ्ले~

घर आज घर जस्तो छैन छोरा
तिमिले छाडेर गएदेखि ।

म मक्किन लागेको मेरो बुढो हड्डीले
ढल्न लागेको घर थामेर बसेकि छु ।

तिमि सधैको लागि फर्कन्छौ भन्ने
असम्भव आशा बोकेर मृत्युको
दिन कुरी बसेको छु ।

सम्झनाका बुटाहरुले फालेको

कविता : आज म घर फर्कदैछु

~लेखनाथ काफ्ले~

प्रिय, माफ गर मलाई
मैले हाम्रो सपनाहरुलाई बचाउन सकिन
यो रातो ठुलो काठको बाकसमा
सपनाहरुसँगै थुनिएर आज म घर फर्कदैछु ।

तिमीमाथी बोक्नै नसक्ने भारी बोकाएर
सहनै नसक्ने पिडाहरु थपेर
आशुहरुको भेलसगै गुन्जिरहेको
चित्कार सुन्न आज म घर फर्कदैछु ।

प्रिय, तिमी कमजोर कहिल्यै नहुनु है

कविता : गह्रुङ्गो हावा

~लेखनाथ काफ्ले~

रित्तिएको छु
एक्लिएको छु
थाह छैन किन आज
पिल्सिएको छु

भिंडमा हराउँछु तर कोही देख्दिन
मनमा कती कुरा छन् भन्न नि सक्दिन

कविता : प्रेसर

~लेखनाथ काफ्ले~

जता फर्क्यो त्यतै प्रेसर
दायाँ प्रेसर, बायाँ प्रेसर
यता प्रेसर, उता प्रेसर ।

तल टेक्यो धरातलको प्रेसर
माथिबाट गुरुत्वाकर्षण बलको प्रेसर
अनि जताततैबाट देख्दै नदेखिने 'हावा' को प्रेसर ।

यो ‘हावा’ को नचाहिंदो प्रेसरले कहिलेकहीँ त
मगजको रसायन नै खल्बलाउने
नाथे तौलबिनाको, आकारबिनाको

गजल : टिका लाए होलान् उता

~लेखनाथ काफ्ले~

निधार भरी रातो टिका लाए होलान् उता
आफन्तको घरघरमा धाए होलान् उता ।

जता गएपनी हुने मन आफ्नै ठाउँमा
उल्लास अनी उमङ्ग छाए होलान् उता ।

कविता : आदिकवि

~लेखनाथ काफ्ले~

रम्घाको माटोमा उभिएर
देश भरी फुल्न सक्ने भानु
तिमी ध्रुव तारा जस्तै चम्किरहेछौ
नेपाली भाषाको अन्तरकुन्तरमा पुगेर
लाग्छ, लामो यात्रामा तिमी लम्किरहेछौ ।

मुक्तक : आमा

~लेखनाथ काफ्ले~

तिमी हामी सबै मिले हाँस्छिन् हाम्री आमा
अटुट, चोखो मिठो माया गाँस्छिन् हाम्री आमा
गाली गलौज हैन गर्ने,

हाइकु : मन

~लेखनाथ काफ्ले~

बिदेशी मन
झाँगिरहेको

कविता : ऊ

~लेखनाथ काफ्ले~

ऊ अघी हिंड्छ धेरै बाटोहरुमा
नयाँ नयाँ बस्तिहरु मेट्छ
कहिलेकहीं झ्वास्स पछाडि फर्कन्छ
मनमा भुकम्पिय तरङ्गहरु उब्जाउँछ

भेटेका नयाँ वस्तुहरु छोड्दै जान्छ
छोडेका वस्तुहरुलाई कहिलेकहीं गोड्छ
कहिले काँडाघारिमा हिंड्छ
कहिले फूलबारिमा रमाउँछ

गीत : शिक्षा चाहन्छु

~लेखनाथ काफ्ले~


हँसिया र डोको बोक्दैछु, रुँदैछु खेतको आलीमा
जीवन व्यर्थै भइसक्यो, अँध्यारो यो औँसीमा ।

म त पढ्न त चाहन्छु, पढ्न चाहन्छु
घाँसको भारी हैन नि, ज्ञानको भारी चाहन्छु । 

गीत : प्रित भेटियो

~लेखनाथ काफ्ले~

हिंड्दा-हिंड्दै बाटोमा प्रित भेटियो
धेरै बर्षा देखिको प्यास मेटियो ।

तिम्रो रुपको जादुमा झुमिरहें म
खोज्दै तिमीलाई बादल झैं डुलिरहें म

कविता : म बोक्सी हैन

~लेखनाथ काफ्ले~

लाग्छ मेरो उजाडिएको सिउँदोले मलाई गिज्याउँदैछ
सिथिल बन्दै गएका हातगोडाले मलाई धिक्कार्दैछ
ओभानो हुन नसकेका आँखाले धमिलिएको संसार हेरिरहेछु
अझै समाज नै म तिर फर्किएर मलाई दिनदिनै सराप्दैछ

मन भक्कानिरहन्छ, बिरह पोख्ने ठाउँ छैन
हिजोको मेरो गाउँ, आज मेरो गाउँ हैन
हिजोको मेरो नाम, आज मेरो नाम हैन
हिजोको मेरो नाता, आज मेरो नाता छैन

मुक्तक : मुटु कहाँ पाईन्छ र ?

~लेखनाथ काफ्ले~

हाँसी हाँसी जल्ने मुटु कहाँ पाईन्छ र ?
आफु जली बल्ने मुटु कहाँ पाईन्छ र ?
उज्यालोमा हुनेलाई

गजल : रुवा बनी खसिदिन्छौ तिमी

~लेखनाथ काफ्ले~

कती कोमल रुवा बनी खसिदिन्छौ तिमी
मनमा ढिक्का हिउँ बनी बसिदिन्छौ तिमी ।

सेतो रङ्गमा सजिएर खुशी छरीदिन्छौ
तापमा पग्ली कतै किन पसिदिन्छौ तिमी ।

व्यङ्ग्य कविता : प्रेसर

~लेखनाथ काफ्ले~

जता फर्क्यो त्यतै प्रेसर
दायाँ प्रेसर, बायाँ प्रेसर
यता प्रेसर, उता प्रेसर ।

तल टेक्यो धरातलको प्रेसर
माथिबाट गुरुत्वाकर्षण बलको प्रेसर
अनी जताततैबाट देख्दै नदेखिने 'हावा'को प्रेसर ।

यो हावाको नचाहिंदो प्रेसरले कहिलेकहीँ त

कविता : केटाकेटी

~लेखनाथ काफ्ले~

झ्याउकिरीका बथान जस्तै
झ्याउँ-झ्याउँ गर्दै
ढुलो उडाएर
नाचेर, उफ्रेर
रमे केटाकेटी ।

वैचारिकताको महललाई टाढा राखी
होहल्ला मच्चाएर
उफ्रे केटाकेटी ।

कविता : आँधी

~लेखनाथ काफ्ले~

 आँधी चलिरहयो
म पनि त्यही आँधीसँगै लम्किएँ 
आँधीलाई रोक्ने बाधकहरुलाई तर्साएँ
आँधीको जयजयकार गर्दै माँसपेशी र रक्तपिण्डहरु चपाएँ । 

आँधीले खरको छानोहरु उडायो
मक्किएका खम्बाहरु भत्कायो
त्रासमय बातावरण सबैतिर फैलाएर

कविता : नाती भनिदेउ

~लेखनाथ काफ्ले~

नाती तिम्रो आमा र मामाहरुलाई भनिदेउ
म शून्य झैं भएकी छैन
बदलमाथि कहिल्यै नभेटिने
ठाउँमा नि म गएकी छैन
म त हावासँगै बहेर
उनिहरुलाई ममतामयी स्पर्ष दिईरहेको छु
शरीर नष्ट भएर के भयो र ?
आत्मासँगै म जीइरहेको छु ।

कविता : म उत्तर फर्कन्न

~लेखनाथ काफ्ले~

म पुर्व फर्कन्छु 
पश्चिम फर्कन्छु 
हात पसारेर म दक्षिण फर्कन्छु 
बङ्गालको खाडी देखेपनी नदेखेझै गर्छु 
बरु मरे मर्छु ,उत्तर फर्कन्न 

सियो माग्छु 
फाली माग्छु 
तालपरे म थाली माग्छु 
लाज सरम सबै पचाएर 
कोशी थुन्ने तारका जाली माग्छु 

कविता : अब त मेरो पालो हो

~लेखनाथ काफ्ले~

ओई संस्कृत बुझेको बिज्ञाने मन्त्री
त मात्र अब सप्तसती भाका हालेर पढ
अझै तलाई म न्युटनका सिद्दान्तहरु रटाउन सक्दिन
तेरो घनिभुत मगजलाई कन्क सल्फ्युरिक एसिड हालेर फटाउन सक्दिन

अब म नै ज्वाला बनेर
तेरा अबशेसहरु जलाउने छु
पख्लास तलाई
तै बसेको कुर्शिबाट ढलाउने छु

ओई ख्याउटे,मरन्च्यासे स्वास्थ्य मन्त्री