छोटो कविता : न्यानो

~आविष्कार भारती~

 अभावको सितलहरमा
ऋणको सिरेटोको माझ
विभेदको तुसारो ओडेर

छोटो कविता(छोक) : प्रतिक्षा

~आविष्कार भारती~

आशा सबै मारेर
इच्छा सबै त्यागेर
बैभवसागरको किनारमा लुछिँदै
सौर्यतालाई सुन्यतामा अलप गराउँदै

कविता : रहर

~अर्चना धाख्वा~

ए मन तिमि सुनी सुनी नसुने झैँ नगर
मेरो स्वाभिमानको, निष्ठाको बीचमा नपर।
आँखा तिमि राम्रो देख, मनलाई एक्लै छाड
मीठो बोलि सुनी कर्ण नलेऊ बेग्लै आड।।

कविता : दृष्टि

~अर्चना धाख्वा~

उकालो लाग्नेले अग्लो देख्यो,
ओरालो लाग्ने बिलाप्यो
रमाउंदै हिंड्नेले आहा भन्यो,
हत्तार हुनेले सराप्यो ।

कोहि मलाई ठोक्दै, ठेल्दै,

कविता : तिमी मेरी नागुरा

~दिनार 'रनादी'~

प्रियसी तिम्रो नाम अनेक !
प्रियसी तिम्रो रुप अनेक !!

टोरन्टोको तिम्रो गाउँले ठिटो डाक्टर रावतले
"नैगरा" भनी तिम्रो तारिफ गर्दा
ड्यालसका फेस्बुके तिम्रो साथी डाक्टर बानियाले
"नागरा" भनी तिम्रो गुन गाउँछ

कविता : सिमा

~आविष्कार भारती~

 आमा
डर छ रे
तडप छ रे
जलन छ रे
घ्रिणा पनि छ रे
त्यो सिमा पारी
आशाको झिनो त्यन्द्रो समात्दै
आँसुको भङ्गालोमा डूब्दै
भोक र तापको आगोमा डढ्दै
यो स्वतन्त्र हावा छोडेर
कैदी बन्ने रहर पालेर

गजल : बिदेशतीर झरीसके

~मदन श्रेष्ठ~

गाउँका ठिटाहरु श्रम गर्न बिदेशतीर झरीसके
गाउँका चेलीहरु घरजम गर्न शहरतीर पसिसके ।

त्यो बेसी, मेलपात, झारा धर्म गर्ने कतै
रोधीघरका बाजे बज्यै परार साला मरिसके ।

कविता : टेलिस्कोप

~पूर्ण श्रेष्ठ~

बिनम्र हुँदै एक दिन एक सज्जन
हाम्रो घरमा आउनु भो
मेरो नाम बोलिने भाषा
अनी,परिवार सङ्ख्या सोध्नु भो ।

चार हप्ता पछी सोही सज्जन
साथी लिएर फेरी आउनु भो
एउटा पुस्तक दिंदै मलाई भन्नु भो
लिनुस्, यो ज्ञानको टेलिस्को हो ।

कविता : केटाकेटी

~लेखनाथ काफ्ले~

झ्याउकिरीका बथान जस्तै
झ्याउँ-झ्याउँ गर्दै
ढुलो उडाएर
नाचेर, उफ्रेर
रमे केटाकेटी ।

वैचारिकताको महललाई टाढा राखी
होहल्ला मच्चाएर
उफ्रे केटाकेटी ।

अप्सरा गिरीका दुई मुक्तकहरु

~अप्सरा गिरी भारती~

मुक्तक : नारी

लक्ष्मी, सरस्वती, दुर्गासँग दाँज्छन्
धर्ती सृस्‍टिकर्ता उपमाले माँझ्छन्
समानाटकओ सपना मुनाउन नपाउँदै
जिम्मेवेरए देखाएर फेदैबाट भाँच्छन् ।।

छन्द कविता : स्वागत

~मित्र पौडेल~

छन्द : शार्दुलविक्रीडित

हाम्रो स्वागत बन्धुवान्धव सबमा आकाश धर्तिभरी
अर्को स्वागत विश्वका नजरमा जिवनेहरुमा पनि
यस्तै स्वागत गर्दछु नभमहा ति लाख तारा भरी
गर्छु स्वागत हाँसखेल सबमा योद्दाहरुमा पनि ।।1।।

अर्को स्वागत गर्दछु फेरी पनि नेपाली धर्तिमा
सिङ्गो भारतवर्षको उदयअको प्रभातिको लालिमा

कविता : अर्थ न वर्थ गोबिन्द गाई

~नारायणदास मल्ल~

खै आज केही लेखँ भनेको, मन भित्रै फुराएन
शायद हुन सक्छ आज मलाई, केही लेख्नै जुराएन
लेख्नु पनि त के लेख्नु नै छ र यहाँ खै
बेकारमा अर्थ न वर्थ गोबिन्द गाई ।

देशको कुरो लेखुं भने, देश मेरो रोईरहेछ
उन्नती प्रगतीको कामना गर्छु सँधै, तर पनि अद्योन्नतीमा गईरहेछ
समाजको कुरा गरौं भने सबमा अहम्ता बढी रहेछ

कविता : नेतालाई सन्देश

~गंगा मल्ल श्रेष्ठ~

बिरानो देशमा बसेका छौं एक जुट भएर
एक आपसमा मेलमिलाप गरी सत्कर्म गरेर
परिश्रम गरी पसिना चुहाई रोजगार गरेर
देशको माया अती नै लाग्छ बिग्र्यो छ बेहाल
समाचार सुन्छु देशको हाल बिभिन्न च्यानलमा

गीत : परदेश

~एल के गुरुङ~

जाँदै छु प्रिय परदेश आज नौंडाँडा काटेर
फर्केर आउँछु धन कमाई ल्याउँछु पसिन साटेर ।

रहर हैन घर छाडि जाने बनायो बाध्यता
साहूको ऋण तिरेरै जीवन बितेछ आधा त
बस्न मन थियो परिवारसँग माया है गाँसेर

अमूर्त कविता : म्लेक्ष्य देश

~प्रदीप केसी~

जहाँ कविता लेख्न परेको छ
जहाँ कविता लेख्न परेको छ
कुन मन्दिरमा जान्छौ यात्री
कुन मन्दिरमा जने हो ?

लेख्न परेको छ कती आवोर काम गर्ने वा पढ्ने
फुल टाईम वा पार्ट टाईम

नाटक : कुइरे चिया पसल

~अविमन पसछें~


पात्रहरु :
बुढा कुइरे साहुजी
बुढी साहुनी
ग्राहकहरु

  भाग १

 बुढा : तेरो बाउ  मेरो बाउ  मिछा मार्न  गिया  तलाईं टाउको मलाई पुछ्चार बराबरै  भया  मियालु

 बुढी:   बुढा , बूढा , ओइ कुइरे बुढा के गाइ रा होला

 बुढा : किन।  मा ता जवानै  छु किन बुढा भनेको

कविता : अमेरिका

~नारायणदास मल्ल~

रंगमंच पो हो कि ?
मिहेनती कति छन् यहाँ कोही त फेरी
माग्ने पो हो कि ?
रितिरिवाज अनेक छन् सजिएकै छन्
मुर्दाका चिहान
काम गर्छन कति हो कति न रात छन्
न बिहान

कविता : झेल

~अर्जुनध्वज खड्का~

उनी मधुवनकि मयुर पङ्ख
तँ रबर ब्याण्डको चुङ्गी
उनी रेशम झैं मुलायम कोमल
तँ खद्दरको खस्रो लुङ्गी 
उनी महासागर झैं शहन्शील
तँ उर्लँदो खहरेको भेल
हैन कसरी भयो यो मेल
पक्कै गरिस केही झेल ।

कविता : मायामा तिम्रै भैसकें

~आशिष जुवा~

Early in the morning with the rise of the sun
Early in the morning with the rise of the sun
चञ्चल हुन्छ यो मेरो मन ।

Think about you baby throughout the day

कविता : फेसबुक

~बिनोद पाण्डे~

टिङ घन्टि  बजेको थ्यो फेस्बुक मा मेसेज आयो
उन्कै फ्रेन्ड रिक्वेस्ट रैछ  झन्डै मेरो सातो गयो
बिर्सिएछु सबै कुरा आधा घण्टा प्रोफिल हेरें 
फ्लश्ब्याक मा कहाँ पुगेछु निकै  लामै सास फेरें

धेरै पैले कुनै बेला म पनि त तन्नेरी थिएँ 
बाहिर सोझो देखिए पनि कती कुरा मन भरी थिए
सबै कुरा नभनेनि छोटकरीमा सुनौ हैत
च्वास्स कुरो बिझ्न सक्छ मन्मै "म म" भनौ हैत