सिता अर्यालका चार मुक्तकहरु

~सीता अर्याल~

मुक्तक : सम्झना
जती बिर्सुं भन्यो झन् सम्झनामा आईदिन्छौ
अझै मिठो स्‍मृति बनी सङ्घारमै उभीईदिन्छौ
पटक्कै पनि दिलमा जरै गाड्न थाल्यौ क्यारे
कहिले त झरी बनी सिरानी मै बर्सिदिन्छौ ।।

मुक्तक : दोधार
माया हो कि घृणा हो बुझ्न गाह्रो भो
आँसु र मुस्कानको भाषा बुझ्न गाह्रो भो

छोक : बहुमत

~दिनार 'रनादी'~

बहुमतको जीत हुन्छ म त्यो अब मान्दै मान्दिन
एक्लो बाघले मृगको बथान कसरी लखेट्छ त्यो म जान्दिन
धेरै भोट ल्याउने हिलरी हार्ने

कविता : आमा

~दिनार 'रनादी'~

 १
कतै मायालु मिठो आवाज सुने
कसैले मिठो कविता भने
आमाको याद बढेर आउँछ
कविता भन्नु मिठो माया रहेछ
मिठो माया भन्नु आमा रहेछ ।
२
म साठ्ठी बर्षे लक्का जवान

अगजल : आत्मचिन्तन

~आविष्कार भारती~

समय छ, समय छ भन्दा भन्दै
फुत्किगयो दिनहरु गन्दा गन्दै ।।

स्वप्निल आशा तिलिस्मी यौवन
मन भनेको सुन्दैन कुरा बन्दै ।।

कविता : निष्ठुरी

~अविमन पसछें~


गर्थ्यो मीठा मायाका  कुरा
आज सम्झिंदा भयो की तितो

मुरीका  मुरी मायाको भकारी
 खाली थियो की रितियो

कविता : अर्पण

~डा. रमेश खनाल~

तुम्हारे पास रहने कि
मेरी चाहना
तुम्हारे चरणों के नीचे बैठने कि
मेरी तमन्ना 
तुम्हारे ही "माया मेट्रिक्स" के बदौलत
पता नहीं कब तक पुरी नही होगी
और मैं बिन पानी के मछली कि तरह

अनुदित नेवारी कविता : पोखरा-यात्रा

~नारायणदेवी श्रेष्ठ~  

अनुवाद : माधवी भारती

  १
आहा ! कती राम्रो पोखरा
सुनको मुकुटजस्तो माछापुछ्रे 
गगनचुम्बी हिमाल त्यहीँ
आहा ! कती राम्रो पोखरा ।

२
फेदीमा फेवाताल
वरीपरी पहाड पर्वत
कलकल बगेको नदीको मूहान
प्रक्रितीको सौन्दर्य अपार

कविता : म मेरो देशसँग नै छु

~राजेन्द्रप्रसाद अर्याल~
                                                
बर्षौ भयो, हो म परदेशमा छु
आमाको न्यानो काख बाहिर
बिनाको सुगन्ध खोज्दै
भौतारीई रहेको कस्तुरी मृग बनि
धेरै टाढा
पाताल प्रवासमा छु
तथापि लाग्छ मलाई
म मेरो देशसँग नै छु ।

कविता : सम्झना

~डा. रमेश खनाल~

जीवनलाई जिउने क्रममा

या भनौं जीविकोपार्जनको शिलशिलामा

जिन्दगीका आरोह अबरोहहरुको एउटा शृङ्खला 

अर्को एउटा खुट्किलो उक्लिने प्रयत्न

माया, प्रेम र स्नेहको थैली नभरिदै

मेरो आफ्नै आत्मियता समेत

स्वयं रित्तिने गरी दिन नपाउदै

अलिकति खल्लो मन लिएर

केहि गरुङ्गा पाइला लिएर

कविता : धर्म

~अर्चना धाख्वा~

जे म गर्छु या तिमीले गर्यौ जे
त्यो सही थियो या गलत थियो के
यहि मापदण्ड र दोषारोपणमा
धर्म धल्मलि अशुद्धियो रे

सहि आफु भन्ने भ्रम
न लागे त्यो हुने थिएन कर्म
जुन  बखत जे कार्य हुन पुग्छ
त्यो आधारको हुने थिएन जन्म

कविता : जिन्दगी

~नीर शंकर श्रेष्ठ~

आफैमा गुनासो छ समयले नेटो काटे छ
हिसाब जोड्दा तीन बिस आठ नाघिसके छ
तै पनि मन तन्नेरी नै छ ।

मगमग बास्ना आउने भुटेको तोरिको तेल
कपालमा दलिदली बनाएको जुल्फी
आज हावा हुण्डरी र घाम पानीले
जतनले सजाएको जुल्फी कहीँ उजाड बन्दै

कविता : दुई भारी दाउरा

~आविष्कार भारती~

जिन्दगीको दुई भारी दाउरा
एकभारी मेरो-मेरोको आगोमा जोतियो
अर्को भारी मलाई मलाईको चुलोमा कोचियो
अन्तमा खोजें आगोको त्यो तातो
न बाँडियो आफ्नाहरुलाई न्यानो

गजल : कम्मर मर्काएर हिँडिन्

~आविष्कार भारती~

उनले अलिकती कम्मर मर्काएर हिँडिन्
झिमझिम परेली एक फेर कर्काएर हिँडिन् ।।

हर साँझ सिठ्ठी र जिब्राका पटकाहरु
मिठो मुस्कानले जलाई पड्काएर हिँडिन् ।।

कविता : आमा

~गंगा मल्ल श्रेष्ठ~

१
आमा प्राण पियारी हृदयकी रानी
जन्मा दिईन उनलए नौ महिना गर्भ धानि
दुध दान गरी हुर्काइन प्राण मेरो यो भनी
सिकाइन खान, हिँड्न र बोल्न लै सिक नानी भनी ।
२
आफ्न दु:खहरु लुकाइ सन्तानलाई सुख दिन्छु भनी
जती जती ठूला भए सन्तान माया टाढा भयो अनी
हुर्किएको सन्तानले डाँडा काटी गए पछी
रुँदै भन्छिन आमा छैन मेरो कोही अगी पछी ।

कविता : मेरो एउटा साथी छ

~धन मल्ल श्रेष्ठ~

म भनेपछी हुरुक्कै हुने
मेरो एउटा साथी छ ।

म रुँदा म सँगै रुँदैन
रुनु कम्जोरी हो
मलाई नरुन भन्छ
नरुने उपायहरु छन्
उपायहरुको पोको दिन्छ ।

म थाक्दा मसँगै थाकेर बस्तैन ऊ

अगजल : आजभोली

~विश्वजित अधिकारी~

जे गरौं जसो जसो गरौं जतासुकै लै'जाउ जेमा पनि करार छ आजभोली त ।
सँगै बस्ने नङ्ग मासुमा नै पनि दरार छ आजभोलि त ।

किन बेच हुन्छ मायामा पनि
दिल बेच्ने कै बजार छ आजभोलि त ।

कविता : प्रार्थना

~डा. रमेश खनाल~

सुन्दर स्निग्ध बिहानीसँग
मेरो हृदयभरी फैलिएको प्रकाश
माया, प्रेम र समर्पणले
सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई आलिङ्गनमा समेट्न चाहन्छ
परन्तु तिमीले रचेको अशिमइत विश्व
तिम्रो अभिव्यक्तीको अखण्ड अस्तित्व
मेरो स्थूल कायाको पारीधीभित्र कसरी अट्नु
मेरा इन्द्रियहस्रुको घेरोभित्र कसरी आउनु
न त मेरो सिमित ज्ञानद्वारा बोधगम्य नै हुन सक्नु ।

कविता : निदाउन नदिने सपना

~पूर्ण श्रेष्ठ~

पश्चिम भन्दा पूर्व भिड्दै,
समुद्रसीमा जोड्ने,
पृथ्वी नारायणको सपना ।

वर्ग बिहीन, शिषण रहीत,
समाजको निर्माण गर्ने,
कार्ल मार्क्सको सपना ।

कविता : अदृश्य संदेश

~अविमन पसछें~

मैले सिर्जेका जिंउदो किताब
तिम्रो लागी पानाहरू मात्र हुने भए
 जगाऊन लेखेका संदेशहरू
सजाऊने अक्षर मात्र हुने भए
 म के लेखौ किन लेखौं

 प्रतिबिम्ब रुपी पात्रहरुले
 तिम्रै बेथितिको
खिल्ली उदाउन्दा
 समर्थनमा तालि मात्र बज्ने भए
 तिम्रो तालीको अर्थ के मानौं

कविता : मन बस्न मान्दैन

~राजेन्द्रप्रसाद अर्याल~
                                                 
जन्मेको ठाउँ प्राण नै सरी छ उच्च शिरैमा ।
सम्झन्छु मैले खेलेको हिजो दरौदी तीरैमा ।।
वान्धव सारा छाडेर टाढा हृदय रसायो ।
मायाको निम्ती सन्तान सम्झी मर्स्याङ्दी सुसायो ।।

सपना पनि सर्वदा देख्छु आफ्नै त्यो देशको ।
देशकै स्नेह अँगालो भरी पाएर हुर्केको ।।